Zambia słynie z drugiego co do wielkości, po Stanach Zjednoczonych, złoża rud na świecie. Jest również jednym z największych producentów miedzi.
Roślinność Zambii to głównie sawanna, od pastwisk południa do bujnych łąk, rzadkich drzew i krzaków oraz nielicznych zagajników na północy. W Zambii znajdują się także ogromne rezerwaty przyrody. Nad Luangwą i Kafue żyją stada antylop, bawołów, słoni, lampartów, lwów, żyraf, hipopotamów, nosorożców i zebr. Zambijskie rezerwaty przyrody to otwarte przestrzenie i malownicze krajobrazy. Widoki z rodzaju Wodospadu Wiktorii na Zambezi jedynie sprzyjają rozwojowi turystyki.
Znaczna część pomocy trafia do kilku mocno dotkniętych plagą krajów subsaharyjskiej Afryki. Jeśli te kraje zdołają zmusić malarię do odwrotu, posłużą za wzorzec walki z chorobą na całym świecie. Jednym z tych krajów – być może najuważniej obserwowanym przez badaczy – jest Zambia, rozległe państwo wykrojone z żyznego buszu w południowej Afryce. Trudno wręcz pojąć, do jakiego stopnia malaria spustoszyła Zambię. W niektórych prowincjach przez cały czas ponad jedna trzecia dzieci, które nie ukończyły 5. roku życia, cierpi na tę chorobę. ...
Z kolei w lodgu Ark w kenijskim parku Aberdare główną atrakcją są słonie podchodzące do siedzących w fotelach i popijających kawę turystów niemal na wyciągnięcie ręki (tak naprawdę przychodzą do znajdującej się przed hotelem solnej lizawki). Czworonożne kolosy od dwunożnych istot dzieli jedynie przeszklona ściana. Słonie są też częstymi gośćmi w wybudowanym na ich ścieżce kompleksie turystycznym Mvuu Lodge w Zambii. Kto komu schodzi z drogi, chyba wiadomo... ...
Maniok pochodzi z Ameryki Południowej, ale że nie wymaga wyjątkowych warunków, szybko trafił na inne kontynenty. Dzisiaj najwięcej manioku uprawia się w Nigerii, gdzie popularnym daniem jest eba, czyli gęsta papka z mąki maniokowej zwanej w zachodniej Afryce garri. Nigeryjska eba jest tym samym co fufu w środkowej Afryce, ugali w Tanzanii i Kenii, nshima w Zambii i pap w RPA. Papka wyglądem przypomina gęstą owsiankę albo ziemniaki purée i sama w sobie jest raczej bez smaku. W niektórych krajach polewa się ją sosem z dodatkiem mięsa lub warzyw, w innych z fufu robi się coś w rodzaju naszych pierogów, przy czym każdy jedzący sam nabiera palcami trochę masy, kciukiem robi w niej dziurkę, nakłada nieco gulaszu i zalepia. W Ghanie zwyczaj nakazuje połknięcie całej kulki bez gryzienia. ...
Najdłuższa z tras, z Kapsztadu do Dar es Salaam, liczy 6 100 km. W ciągu dwóch tygodni pociąg przemierza terytoria RPA, Zimbabwe, Zambii i Tanzanii. Na granicy Zimbabwe z Zambią wjeżdża na most na rzece Zambezi, z którego roztacza się zapierający dech w piersiach widok na Wodospady Wiktorii. Pociąg zatrzymuje się na wiadukcie na pół godziny, by goście mogli udać się na piechotę na skraj przepaści i dokładniej obejrzeć jeden z siedmiu cudów świata stworzonych przez naturę. Wody Zambezi przelewają się na szerokości 1 700 m przez krawędź głębokiej szczeliny w ziemi, rozpylając mgłę. Chmurę wodnego pyłu widać już z odległości wielu kilometrów. ...
W starożytności szmaragdy wydobywano w Egipcie i na terytorium obecnego Afganistanu. Niektóre szmaragdy w starych klejnotach europejskich pochodzą z Habachtal w Alpach Austriackich (tamtejsze kopalnie zostały wyczerpane). Starożytni Inkowie pozyskiwali te cenne kamienie z kopalni w Kolumbii. Tam też mieszczą się, w okolicy Chivor, słynne kopalnie Muzo oraz Cosquez, dostarczające najcenniejsze szmaragdy na świecie. Szmaragdy z Zambii (kopalnia Sandawana) posiadają piękną głęboką barwę, niekiedy z błękitnym zabarwieniem i cechują się nielicznymi inkluzjami. ...
Przewodnik ten zachęca również do nurkowania w krystalicznie czystych wodach, konnego safari po bezkresnych równinach, jazdy czwórkołowcem przez pustynię, pływania kajakiem przez wąskie kaniony, jeziora i rzeki, a także do żeglowania wzdłuż tropikalnych wybrzeży, pokonania wydm pustyni Nami. Opisano w nim niezwykłe wyprawy po Ugandzie, Kenii, Tanzanii, Zambii, Zimbabwe, Malawi, Mozambiku, Namibii, Botswanie, RPA i Lesotho. W tym przewodniku zaznaczono stopień trudności każdej z tras i wyliczono niezbędny ekwipunek, a także zawarto podpowiedź w jakim okresie najlepiej jest jechać i na jakie niewygody się nastawić. Przewodnik dostarcza wszystkich niezbędnych adresów oraz informacji o hotelach i schroniskach, restauracjach i jadłodajniach, wypożyczalniach sprzętu i agencjach turystycznych. Ponadto zawiera bezcenne w dalekich wyprawach wskazówki doświadczonych podróżników znających dany region, a także porady, jak zaplanować własne trasy, aby były ciekawe i bezpieczne.